جشنواره تئاتر محراب کانونهای مساجد

ویژه جشنواره تئاتر محراب کانونهای مساجد

تئاتر تک بازیگر محراب

بنام خداوند هنرآفرین

با عنایات حضرت باریتعالی و در ظل توجهات حضرت ولی عصر (عج الله) در سالی که بفرموده رهبر معظم انقلاب با نام اقتصاد و فرهنگ مزین گردیده است . دبیرخانه جشنواره منطقه ای تئاتر محراب در نظر دارد دومین دوره این جشنواره را با نام جشنواره : (( تئاتر تک بازیگر محراب ))را در سطح استانهای غرب و جنوب کشور برگزار نماید. لذا ازعلاقمندان به شرکت در این جشنواره دعوت میشود سه نسخه از آثار خود را بصورت لوح فشرده – با موضوعات ذیل آماده نمایند و درصورت تأیید مکان دبیرخانه و زمان برگزاری قطعی به دبرخانه ارسال نمایند .

الف : 1- دفاع مقدس

2- دینی ومذهبی ( مسجد،قصص قرآنی ،زندگینامه و سرگذشت پیامبران و ائمه (ع) و اصحاب ) 3- آسیب های اجتماعی

4- فرهنگ ( نقش و جایگاه فرهنگ وهنر دراجتماع )

5- درصورت پذیرش و بودن ظرفیت متون آزاد نیز پذیرفته خواهد شد.

ب ) تقویم برگزاری و نحوه ارسال آثار متعاقباً اعلام میگردد .

پ ) جهت کسب اطلاعات بیشتر 09302867844-09199183363

http://www.theatre-mehrab.blogfa.com

دبیرخانه جشنواره منطقه ای تئاتر محراب

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم تیر 1393ساعت 12:30  توسط دانیال حیدری  | 

سوگواره اشك روان برامير كاروان



سوگواره اشك روان برامير كاروان

مراسم سوگواره اشك روان برامير كاروان وي‍‍‍ژه ي ايام سوگواري دهه ي آخر صفر و رحلت حضرت رسول اكرم وشهادت امام رضا (ع) ويادواره ي اربعين حسيني (ع) دراسلام آبادغرب

سخنراني : حضرت حجت الاسلام والمسلمين عزيزي استاددانشگاه  - ابطحي امام جمعه محترم شهرستان

مداح :‌كربلائي محسن محمدي

قرائت اشعار عاشورائي : توسط دكتر جليل نيك ن‍ژاد- اكب ررضائي و ديگر شعراي برجسته استان

اجراي نمايش تعزيه : گروه نماش موعود بكارگرداني دانيال حيدري

مسابقه ي پيامكي

اجراي ني نوازي : توسط استاد خليل فولادي

قرائت زيارت عاشورا

پخش كليپ

زمان :‌يكشنبه 92/10/8  ساعت 3 يعداز ظهر  مجتمع فرهنگي هنري غديراسلام آبادغرب


كانون فرهنگي هنري حضرت رقيه (س) مسجدقمربني هاشم (ع) - گروه نمايش موعود - اداره كل فرهنگ وارشاداسلامي استان كرمانشاه - اداره فرهنگ وارشاداسلامي اسلام آبادغرب


تهيه كننده : دانيال حيدري

+ نوشته شده در  سه شنبه سوم دی 1392ساعت 17:50  توسط دانیال حیدری  | 

اختتامیه هفتمین جشنواره منطقه ای تئاتر مرصاد92

 1_بخش نور: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره رامشترکً تقدیم میدارد به : آقایان بهنام یوسفی وهادی آبسالان طراحان نور نمایش سوزکمانچه درعصریخبندان و هومن روحتافی طراح نورنمایش روزداوری.

2_ بخش پوستروآفیش و بروشور: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای کامران فرزامی نژادبرای نمایش زیرباران از تومیخوانم از اسلام آبادغرب.                                                                                            

 3_ بخش طراحی لباس: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای سعیدخیراللهی برای نمایش سوزکمانچه درعصریخبندان ازدهلران استان ایلام.                                                                                                                  

 4_بخش طراحی صحنه: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای محمدقاسمی برای نمایش سیری درسرای سه سربازسوخته ازملایراستان همدان.                                                                                                                        

 5_بخش بازیگری زن الف) تقدیرها: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را مشترکاتقدیم میدارد به :خانمها فروزان حسینی بازیسازنمایش سیری درسرای سه سربازسوخته وخانم شیما حیدری بازیگرنمایش زیرباران ازتومیخوانم.                                                                                                                             ب) نفرات برتر.       


  بازیگری سوم زن: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به : سرکارخانم:مهسا عابدپور بازیگرنمایش استخوان لای زخم زمین شوشتراستان خوزستان.                                          بازیگری دوم زن: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به : سرکارخانم پری بارانی بازیگرنمایش سیری درسرای سه سربازسوخته                                                               

 بازیگری اول زن: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به : سرکارخانم زهراعبدی بازیگرنمایش سوزکمانچه درعصریخبندان

6_بخش بازیگری مرد: الف) تقدیرها هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را مشترکاتقدیم میدارد به : آقایان :علی حسن نوری بازیگرنمایش زیرباران ازتومیخوانم ازاسلام آبادغرب وآقای محمدبیگ محمدی برای نمایش روزداوری از کرمانشاه.                      

   ب) نفرات برتر.                                                      

  بازیگری سوم مرد: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را مشترکا تقدیم میدارد به : آقایان:کریم محمدی و آقای رضا خادم سیدالشهدا بازیگران نمایش استخوان لای زخم زمین.                                                                                                          

 بازیگری دوم مرد: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره رامشترکا تقدیم میدارد به : آقایان:محمدقاسمی بازیگرنمایش سیری درسرای سه سربازسوخته شهرستان ملایراستان همدان وآقای مصطفی کولیوندی بازیگرنمایش سوزکمانچه درعصریخبندان ازشهرستان دهلران استان ایلام.                                                                                  بازیگری اول مرد: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به : آقای مالک آبسالان بازیگرنمایش سوزکمانچه درعصریخبندان.                                                                                                                                                                    

7_بخش کارگردانی: کارگردانی سوم: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به : آقای محمدقاسمی کارگردان نمایش سیری درسرای سه سربارسوخته ازشهرستان ملایراستان همدان.      کارگردانی دوم: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به : آقای خلیل ضرغامپور کارگردان نمایش:استخوان لای زخم زمین ازشهرستان شوشتراستان خوزستان.                                          کارگردانی اول: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای سعیدخیراللهی کارگردان نمایش سوزکمانچه درعصریخبندان ازشهرستان دهلران استان ایلام.                                                                                                                  

   8_ بخش نویسندگی:                                                                                              

  الف)تقدیر: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای هومن روحتافی نویسنده وکارگردان نمایش روزداوری ازکرمانشاه بخاطرنگاه ویژه به حماسه عملیات غرورآفرین مرصاد.          نویسندگی سوم: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای محمدقاسمی نویسنده نمایش سیری درسرای سه سربازسوخته ازملایر.                                                         نویسندگی دوم: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای سعیدخیراللهی نویسنده نمایش سوزکمانچه درعصریخبندان ازدهلران.                                                                      نویسندگی اول: هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای وحیدکیارسی نویسنده نمایش استخوان لای زخم زمین از شوشتر.  


9- بخش موسیقی :  هییت داوران دراین بخش جایزه نقدی به همراه لوح افتخار جشنواره را تقدیم میدارد به :آقای محسن کولیوندی برای  نمایش سوزکمانچه درعصریخبندان ازشهرستان دهلران استان ایلام.   

همچنین هیئت داوران دربخش موسیقیجایزه نقدی به همراه لوح تقدیر جشنواره را تقدیم میدارد به  خانم سارابانو سپهری برای نمایش زیرباران از تومیخوانم از اسلام آبادغرب.                                                                                                                                                                       

   گروه برگزیده جشنواره: هییت داوران هفتمین جشنواره منطقه ای تئاترمرصاد نمایش سوزکمانچه درعصریخبندان نوشته و کارآقای سعیدخیراللهی را به جشنواره کشوری تئاترصاحبدلان معرفی مینماید. هییت داوران جشنواره مرصاد . محمودفرهنگ،ابراهیم مطیعی، علی حیاتی.

 92/7/4  

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم مهر 1392ساعت 19:8  توسط دانیال حیدری  | 

مسئول دبیرخانه


طی حکمی از سوی مدیرکل فرهنگ وارشاد اسلامی دانیال حیدری بعنوان مسئول دبیرخانه هفتمین جشنواره منطقه ای تئاتر مرصاد (2-4 مهرماه 92) منصوب . حیدری در دوره ششم این مسئول دبیرخانه جشنواره بوده است . دانیال حیدری از تحصیلکردگان رشته نمایش و عضو هیئت امنا و نیز هیئت نظارت برنمایش شهرستان اسلام آبادغرب میباشد.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم شهریور 1392ساعت 20:28  توسط دانیال حیدری  | 

نمایش های راه یافته به بخش اصلی جشنواره


هیات بازبین جشنواره منطقه ای تئاتر مرصاد پس از بررسی آثار رسیده به دبیرخانه این جشنواره پنج اثر را جهت شرکت در این جشنواره از میان پنجاه نمایش واصله جهت اجرا در بخش نهایی جشنواره انتخاب کرد که عبارتند از:

1-نمایش  بن بست ، هنرمند پلاک هشت نوشته و کار آقای مالک حد پور سراج از استان خوزستان شهرستان آبادان .

2-نمایش سوز کمانچه در عصر یخبندان نوشته و کار آقای سعید خیرالهی از استان ایلام شهرستان دهلران .

3-نمایش سیری در سرای سه سرباز سوخته نوشته و کار آقای محمد قاسمی از استان همدان شهرستان ملایر.

 4-نمایش زیر باران از تو میخوانم نوشته و کار آقای آرش منصوری ازاستان کرمانشاه شهرستان اسلام آباد غرب.

5- نمایش استخوان لای زخم زمین نوشته آقای وحید کیارسی به کارگردانی آقای خلیل ضرغام پور  از استان  خوزستان شهرستان شوشتر.

 

همچنین هیات داوران نمایش روز داوری نوشته و کار هومن روح تافی از کرمانشاه را نیز در صورت موافقت اداره کل جهت اضافه شدن به لیست نهایی انتخاب نمود

هیات داوران بازبین این دوره عبارت بودند از:نجات میرزایی،رسول نادری و سعید نوروزی

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم شهریور 1392ساعت 20:27  توسط دانیال حیدری  | 

تغییر زمان برگزاری جشنواره مرصاد 92


از سوی مدیرکل محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی و دبیرجشنواره منطقه ای تئاتر مرصاد و جهت هرچه بهتر برگزارشدن این جشنواره ، زمان برگزاری جشنواره به هفته دفاع مقدس (2-4 مهرماه ) موکول گردید .

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم شهریور 1392ساعت 20:27  توسط دانیال حیدری  | 

لیست فیلم های رسیده به دبیرخانه هفتمین جشنواره منطقه ای تئاتر مرصاد اسلام آبادغرب

لیست فیلم های رسیده به دبیرخانه هفتمین جشنواره منطقه ای تئاتر مرصاد اسلام آبادغرب


+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم مرداد 1392ساعت 11:54  توسط دانیال حیدری  | 

پذیرفته شدن متن نمایش آن تن گونه بخاک نگذاشت در جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

پذیرفته شدن متن نمایش آن تن گونه بخاک نگذاشت در جشنواره بین المللی تئاتر مقاومت

نمایش نامه های پذیرفته شده در چهاردهمين جشنواره سراسري تئاتر مقاومت(انقلاب و دفاع مقدس)
اعلام شد.
نمايشنامه هاي پذيرفته شده چهاردهمين جشنواره سراسري تئاتر مقاومت(انقلاب و دفاع مقدس) در بخش هاي مسابقه صحنه اي ،نمايش خياباني و نمايش كودك ونوجوان و عروسكي اعلام شد.
به گزارش روابط عمومي چهاردهمين جشنواره سراسري تئاتر مقاومت(انقلاب و دفاع مقدس)عناوين نمايشنامه هاي پذيرفته شده از بين 540 متن ارسالي به دبيرخانه جشنواره ، پس از خوانش توسط هيئت محترم انتخاب متون،در اختيار هنرمندان متقاضی شرکت در جشنواره و اصحاب رسانه قرار مي گيرد.
لازم به ذكر است كه آثار پذيرفته شده در بخش هاي نمايش خياباني،كودك و نوجوان و عروسكي مي بايست يك نسخه كامل تصويري از اجرا را جهت بررسی هيئت محترم انتخاب آثار حداكثر تا تاريخ92/5/10 به دبيرخانه جشنواره سراسري تئاتر مقاومت واقع در تهران-خ فردوسي-خ شهيد سپهبد قرني-روبروي پمپ بنزين-پلاك16ارسال نمايند.بديهي است عدم وصول نسخه تصويري اثر تا تاريخ مذكور به منزله انصراف تلقي شده و هيچ درخواستي پس از آن مورد بررسي قرار نخواهد گرفت.
ضمنا تاريخ بازبيني آثار صحنه اي متعاقبا از طريقwww.theatermoghavemat.ir و ساير رسانه هاي مكتوب و مجازي اعلام خواهد شد.
• بخش كودك و نوجوان و عروسكي
1-بازي آخر به كارگرداني محمد جواد صرامي از اصفهان
2-چرا نهنگ ترسيد به كارگرداني متين حسني پور از تهران
3-بازي به كارگرداني ليدا وعيدي از تهران
4-كنار گنجشكها به كارگرداني شاهده خدادادي از اصفهان
5-كچل كوچول به كارگرداني حميدرضا بنده مرادي ازتهران
6-اگر پدرم را ديدي به كارگرداني اكبر قهرماني از مازندران
7-جنگجويان كوچك به كارگرداني ميترا كريم خاني از تهران
8-هديه بابا به كارگرداني محمد حسين يزديان از شيراز
9-پرواز مثل پرنده ها به كارگرداني مرضيه زماني دهكردي از شهركرد
10-كي بود كي بود هوار كرد به كارگرداني سولماز خواجه وند از تهران
11-بچه ها و نقش ها به كارگرداني رسول مسلمي از تهران
12-شهر مورچه ها به كارگرداني رضا بيات از تهران
13-من جنگ را تمام خواهم كرد به كارگرداني شهره رعايتي از تهران
14-ماهي حلقه به گوش به كارگرداني فريبا چوپان نژاد از گرگان
15-درخت و پروانه به كارگرداني عباس دوست قرين از همدان
16-گل مين به كارگرداني ايمان اردي زاده از تهران
17-چشمه كبود به كارگرداني فهيمه آ صفري از تهران
18-اول اسم بابا به كارگرداني بهار كريم زاده از تهران
19-سرباز كوچك به كارگرداني يونس صحرا رو از كردستان
20-روياي واقعي به كارگرداني مينا اكبري از تبريز
21-راز پروانه به كارگرداني سيد رضي محمودي از اردبيل
22-لالايي گل لاله به كارگرداني مصطفي باقر آبادي از سمنان
23-قصد قرب قاصدك به كارگرداني رضا يونس فرد از اراك
24-محاكمه به كارگرداني آرزو مهري از اردبيل
25-يكي از آن آن روزها به كارگرداني علي ملكي از اردبيل

• بخش خياباني
1-كمدي نفوذ به كارگرداني مهدي صالحيار از مرند
2- دسته سومي ها به كارگرداني هادي نادري پور از يزد
3-مهمان به كارگرداني سعيد ذبيحي و آرش منصوري از كرمانشاه
4-هر روز عاشورا و هرزمين كربلا به كارگرداني سعيد ذبيحي از كرمانشاه
5-پيش به سوي پيروزي به كارگرداني فاطمه مهدي آبادي از كرمانشاه
6-من و پيكان و.... به كارگرداني مصطفي كوليوندي از ايلام
7-برخورد نزديك از نوع آخر به كارگرداني مصطفي كوليوندي از ايلام
8-ايران نامه به كارگرداني رضا فقيهي از ملاير
9-مسير آبهاي زير زميني به كارگرداني سيدعلي فخر حسيني از گلستان
10-ايستادن روي كف پا به كارگرداني مهدي حبيبي از ملاير
11-سه يل به كارگرداني حيدر رضايي از دهلران
12-آسمان آبي به كارگرداني محمد هادي عطايي از كرج
13-ارتفاعات الله اكبر به كارگرداني بهنام محمد زاده از خراسان شمالي
14-بودن يا نبودن در ميدان جنگ به كارگرداني سعيد خيراللهي از ايلام
15-تصادف به كارگرداني پژمان شاهوردي از بروجرد
16-جهاني كه ديگر سوم نيست به كارگرداني اميرحسين شفيعي از تهران
17-علمدار به كارگرداني حميدرضا حاجي رستملو از آذربايجان غربي
18-صفحه شطرنج به كارگرداني مهدي حبيبي از ملاير
19-آخرين يادداشت به كارگرداني نرگس خاك كار از ملاير
20-كاش يك لحظه جاي او بودي به كارگرداني نرگس خاك كار از ملاير
21-جنگ و هزار سال تنهايي به كارگرداني ژاله كاظمي از تهران
22-دشمن براي صلح نمي آيد به كارگرداني ژاله كاظمي از تهران
23-عروسك فروش به كارگرداني حيدر رضايي از دهلران
24-ميعادگاه به كارگرداني امير پاكدل از تهران
25-دومينوي سقوط به كارگرداني مهدي مويد از اصفهان
26-ارتفاعات حاج عمران به كارگرداني مجتبي كاتوزيان از تهران
27-هفت پرده عاشقي به كارگرداني حامد نوري منافي از تبريز

• بخش صحنه ای شهرستان ها
1-تو را نشان دادم انگشتم از هوش رفت به كارگرداني عدالت فرزانه از اردبيل
2-جدامانده به كارگرداني محمد يوسفي زاده از مرند
3-روايتي شخصي از تاريخ به كارگرداني محمدرضا قاسمي از كازرون
4-عروس به كارگرداني مجيد واحدي زاده از اردبيل
5-الماسي براي بريدن به كارگرداني شبنم شليله از آذربايجان غربي
6-ترانه اي براي آيدا به كارگرداني مهدي فتحي از كرج
7- ملتي در تبعيد ابدي به كارگرداني هومن روح تافي از كرمانشاه
8-روايت غير خطي كهنه سربازان به كارگرداني جمشيد تركيان از اصفهان
9-دور گردون به كارگرداني بهنام شمسايي از اصفهان
10-بدريه ما ادري به كارگرداني حسين غلامشاهي از بندر عباس
11-مكاشفه در باب ننه دلاور به كارگرداني اكبر قهرماني مازندران
12-كافه سيروس به كارگرداني علي فرحناك از قم
13-آن تن گونه به خاك نگذاشت به كارگرداني دانيال حيدري از اسلام آبادغرب
14-عروس به كارگرداني محمد اسداللهي از گيلان
15-ترانه اي براي آيدا به كارگرداني مرتضي عقيقي از قم
16-مكاشفه در باب ننه دلاور به كارگرداني جاويد رخشاني از اردبيل
17-بلوط هاي تلخ به كارگرداني سعيد خيراللهي از ايلام
18-انتهاي مهتاب به كارگرداني محسن آهنين جان از كرج
19-بازگشتي در كار نيست به كارگرداني نويد جعفر زاده از شهركرد
20-سال كبيسه عيسي به كارگرداني وحيد منافي از تبريز
21-هیهات ابراهیم رهگذر ازکرج
22-جهان انزوا به كارگرداني رضا كوچك زاده از قم
23-سرباز ته صف به كارگرداني فريدون ولايي از مراغه
24- پرسه در لابلاي فرمهاي.... به كارگرداني مجتبي رستمي فر از اهواز
25-آهسته صدايم كن به كارگرداني محمدرضا راستگو از فارس
26-نظري بهتر از اين به كارگرداني عباس جانفدا از مشهد
27- با همين لبهاي خونين مي بوسم ات به كارگرداني ميلاد اكبر نژاد از فارس
28-شوق تلخ به كارگرداني پري باراني از ملاير
29-ميدان جنگ به كارگرداني حشمت اله قاسمي از اهواز
30-ملالي هست به كارگرداني توحيد معصومي از اردبيل
31- اتوبان سكوت به كارگرداني سعيد نوروزي از كرمانشاه
32-غروب روزهاي اول پاييز به كارگرداني سعيد زارع و امير زاوش از اراك
33-خانه اي از جنس نور به كارگرداني خليل اله خسرو بيگي از اراك
34-باد که می نویسد به کارگردانی شهره مکری از مشهد

• بخش صحنه ای تهران
1-خانه اي با آلوچه هاي سبز به كارگرداني ليلي عاج
2-پايان در شروع نقطه صفر به كارگرداني محمد زوار بي ريا
3-خاطرات كاغذي به كارگرداني حسام منظور
4-سلام با طعم اشك به كارگرداني عليرضا رحيمدل
5-بدريه ما ادري به كارگرداني محمد رحماني نژاد
6-تاريخ يك مادر به كارگرداني افشين قاسمي
7-تمام شهر بارانيست به كارگرداني رضا رمضاني
8-همه پرندگان من به كارگرداني عبداله آتشاني
9-رخنه به كارگرداني ماندانا عبقري
10-انگشتركولي به كارگرداني عليرضا شريفي
11-وداع به كارگرداني حميد اصغري تتماج و محمد احمدي
12-مزايده اي براي بهشت به كارگرداني محمد جواد فارسي
13- نفس به كارگرداني فرهاد شريفي
14-سوغات جنوب به كارگرداني محمد صادق عليپور
15- فرخنده به كارگرداني محمد فردوس آرا
16-تشنه به كارگرداني مریم فتحی و علی برجی
17-صداي سكوت به كارگرداني آزاده كمال بروجردي
18-پوتين كه ... به كارگرداني كاوه مهدوي
19-لعنت به اين جنگ كه زود تمام شد به كارگرداني سعيد احمدوند
20-بذار يه امشب بگذره به كارگرداني مريم فتحي
21-زير چتر چل تيكه به كارگرداني الهام جعفري
22-غروب روزهاي اول پاييز به كارگرداني اكبر حسني
23-شايد غروب آغاز ماندن باشد به كارگرداني زري اماد
24-معبر به كارگرداني مريم برزگر
25- كارون شبي براي حكايت به كارگرداني بابك رفاهي
26-عسل به كارگرداني امير آتشاني
27-پرستار548 به كارگرداني مسعود رحيم پور
28-موزه جنگ به كارگرداني كوروش زارعي
29-من خيال تو نيستم به كارگرداني حميد شريف زادگان

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1392ساعت 1:47  توسط دانیال حیدری  | 

وقتی آقای بازیگر، جایزه‌اش را به هواداران آبی قهرمان تقدیر کرد



سینمای ما - مراسم اعطای جوایز ششمین دوره جشن بازیگران تئاتر دیروز در سالن اصلی تئاتر شهر برگزار شد و در آن یکی از بازیگران برگزیده تندیس خود را به هواداران قهرمان هشتمین دوره لیگ برتر فوتبال تقدیم کرد.

‌ سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر دیروز حال و هوایی دیگر داشت. چهره‌های آشنا در گوشه و کنار آن دیده می‌شدند و بسیاری آمده بودند ببینند کدامیک از بازیگران پرتلاش و بی‌توقع مورد تشویق و تأیید خانواده تئاتر قرار می‌گیرد.

بسیاری از آنها در حالی به مراسم جشن بازیگر آمده بودند که خود مدت زمانی است از صحنه دورند، ولی قلبشان در صحنه و برای تئاتر می‌تپد. پیام دهکردی با همان نشاط همیشگی اجرای برنامه‌ای را بر عهده گرفت که سالیانه یکبار برگزار می‌شود. کمی و کاستی‌ها از همان اول شروع شد، اما همه دل در گرو جشن‌ داشتند و شاید سال‌هاست با این کاستی‌ها سوخته و ساخته‌اند.

این حرف را دهکردی نیز گفت. کرگدنی وارد صحنه شد که پیش از این فرهاد آئیش آن را روی صحنه زنده کرده بود و پایان داد به حرکات دختری که به زیبایی بر صحنه بزرگ تئاتر شهر حرکات کوچک خود را به نمایش گذاشته بود.



دخترک رفت و صحنه نمایش میزبان دو بزرگ هنرهای نمایشی شد. دو بزرگی که شاید تنهایی سفر را به جان خریدند و خانواده را ترک کردند، اما جای جای صحنه‌های نمایش را با خاطر خود امضا زده‌اند و یادشان در اذهان حک شده است.

در میان سکوت همگان مهدی فتحی و پرویز فنی‌زاده میهمانان خاموش جشن بازیگر شدند، اما می‌شد در ذهن و قلب تک‌تک حاضران صدا و بازی‌های این دو بزرگ را دید و شنید. دو یادگار از این دو روشن‌کننده شمع‌هایی برای پدرانشان بودند و در میان تشویق حاضران مراسم را ترک کردند.

"یه شب مهتاب،‌ ماه می‌یاد تو خواب، منو می‌بره کوچه به کوچه..." و دقایقی میهمانان جشن بازیگر میزبان زنده‌یادان احمد شاملو و فرهاد مهراد شدند. شبی بود،‌ شب بزرگانی که نیستند، اما مگر می‌توان وجودشان را فراموش کرد.

طبق معمول بیانیه‌های مختلف خوانده شد که در آنها مضامینی از گلایه‌ها و نصایح وجود داشت، اما گویا سالن اصلی تئاتر شهر مشتاق بوسه‌ قدم‌های بزرگانی بود که زمانی نه چندان دور میزبانی آنها را بر عهده داشت و حال آرزومند حضور مجددشان.

این بار جمشید مشایخی و پرویز پورحسینی مراسم را با حضور خود به اوج شعف رساندند و هدایای خود را از دست جعفر والی یکی دیگر از بزرگان بازیگری گرفتند. سعید خاکسار هنرمند دیگر تئاتر نیز از جمله حاضرین و تقدیرشدگان در این مراسم بود.

آشا محرابی این ‌بار نیز روی صحنه حضور یافت، اما نه برای دریافت جایزه یا سخن گفتن. این بار برای زنده کردن یاد مردی که شاید تا تئاتر در ایران زنده است،‌ زنده خواهد ماند. احمد آقالو که طنین صدایش یک یک حاضران را در غم و اندوه فروبرد و عاملی شد برای جاری شدن اشک‌های کسانی که توان تحمل جای خالی وی را ندارند، از جمله دهکردی و محرابی.

اما لحظات می‌گذشت و جشن رو به پایان می‌رفت و باید همچون شش دوره گذشته یاد و خاطره‌ای از خود به جای می‌گذاشت تا بازیگرانی که یکسال روی صحنه‌های تئاتر نقش‌آفرینی کردند به احترام یکدیگر بایستند. از این رو بازهم هم صحنه خالی نشد و این بار با حضور گوهر خیراندیش، گلاب آدینه،‌ هادی مرزبان، علی رامز، غلامحسین امیرخانی، اسماعیل خلج و سعدی افشار تشخص ویژه‌ پیدا کرد.

مرجان قمری، پانته‌آ‌ بهرام و شبنم مقدمی بازیگرانی بودند که به ترتیب رتبه‌های سوم تا اول ششمین جشن بازیگر خانه تئاتر را در بخش بازیگری زن به خود اختصاص دادند. می‌شد از قدم‌هایشان فهمید که چه شاد و سرخوشند که مورد تأیید خانواده خود قرار گرفته‌اند.

در این میان خیراندیش لحظاتی خود را جایگزین پیام دهکردی کرد و نفسی تازه به جشن دمید و به نام بردن از بزرگان حاضر در مراسم پرداخت که خود شور و حالی خاص بود در نحوه‌ برگزاری جشن که شاید تنها این بازیگر توانای سینما، تئاتر و تلویزیون قادر به انجام آن بود.

گلاب آدینه، گوهر خیراندیش، امیر جعفری و پیام دهکردی

در بخش دیگر این بازیگران مرد بودند که سهم خود را از جشن می‌گرفتند. علی سرابی، امیر جعفری و سیامک صفری سه چهره جوان و دوست‌داشتنی تئاتر با شور و هیجان حاضران همراه شدند و رتبه‌های سوم تا اول جشن را کسب کردند.

جعفری با شوخ‌طبعی همیشگی هدیه خود را به تیم مورد علاقه‌اش استقلال تقدیم کرد که گویا قهرمانی‌اش هیجانی کمتر از این انتخاب برای جعفری نداشت. وی از تمام همنسلان خود که بی‌توقع در صحنه‌های تئاتر کار می‌کنند تشکر کرد. از کسانی نام برد که با تمام سختی‌ها ساعاتی را با مخاطبان تقسیم می‌کنند و کمترین اجر نصیبشان می‌شود.

مصطفی عبداللهی بازیگر باسابقه تئاتر نیز برگزیده ویژه این مراسم بود، اما در تماشاخانه سنگلج مشغول زنده کردن اثری از بزرگ نمایشنامه‌نویسی ایران مرحوم اکبر رادی بود. قطب‌الدین صادقی وظیفه دریافت این هدیه را به نیابت از عبداللهی عهده‌دار شد.

جشن بازیگران تئاتر به پایان رسید، اما شور و شوق حاضران تا ساعاتی بعد ادامه داشت و تئاتر باز هم با اندک جشن‌هایی که به خود می‌بیند دلتنگ حضور عزیزانی است که در آغوش خود پرورش داده و شاهد تلاش‌شان بوده است.
+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1392ساعت 14:50  توسط دانیال حیدری  | 

چگونگی جا افتادن دراماتورژی در ایران

واژه ای تشریفاتی و تزیینی 
چگونگی جا افتادن دراماتورژی در ایران 

رضا آشفته:

دراماتورژی هنوز واژه­ای صریح و روشن برای تئاتر امروز ما نیست. برخی آگاهانه به سمت آن رفته و البته چندان هم موفق نبوده­اند، در مقابل عده ای  ناخواسته به ردیابی­های این اصطلاح پرداخته و اتفاقا آن­ها مشخص­تر و درست­تر وارد عمل شده­اند؛ 

بنابراین به آسانی نمی توان درباره این واژه مطلبی درخور تامل نوشت، مگر آنکه درباره کارکرد آن خیلی دقیق شد. دراماتورژی همواره توام با ایهام و ابهام بوده است. چرا اکثرا در پی درک آن اند؛ اما موفق نمی شوند؟ شاید بتوان امیدوار بود که با اندکی دقت و سپردن این مفهوم به ناخودآگاه ذهن بتوان آینده ای روشن برای کارکرد راستین این واژه تصور کرد؛ اما اکنون نیاز به بازنگری است تا بتوان چهارچوب های آن را درک و دریافت کرد. 
یوجنیو باربا دراماتورژی را نوعی سرکشی مداوم تلقی می کند و می گوید: « قبل از هر چیز سرکشی علیه خود، علیه نظرات خود، نقشه ها و قول و قرارهای خود، علیه اطمینان از خرد، دانش و احساسات خود.» (فصل نامه تئاتر، 1384 شماره دوم، 56)
نسیم احمدپور که تجربه دراماتورژی در نمایش های پینوکیو، کار علی اصغر دشتی و دور دو فرمان کار حمید پورآذری را در کارنامه هنری اش ثبت کرده است، درباره دراماتورژی در کشورمان معتقد است:« اما در تئاتر ایران، قدمت به کارگیری گسترده  اصطلاح دراماتورژی، به زحمت به یک دهه می رسد؛ کتاب ها و منابع مستند به زبان فارسی، در این زمینه، انگشت -شمارند و همان ها نیز تنها به بحث های نظری و در موارد بسیار معدودی، پرداختن به نمونه های عملی دراماتورژی بسنده کرده اند. در این میان، ارائه همین تعاریف محدود، در عین حال که در معرفی حرفه  دراماتورژی بسیار مفید بوده ولی به ابهام آن نیز دامن زده است. به شکلی که در عمل هنوز جامعه  هنری ما را به درک تصویر و تصوری روشن از آن نرسانده و می بینیم که این حرفه هم چنان در هاله ای از تناقضات تعریفی، در دامن بحث های تئوریک سلاخی می شود یا درحد عنوانی صرف و بی معنی و در حد واژه ای تشریفاتی و تزیینی در بروشورها از آن استفاده می شود.» (نمایش نامه، 1390 شماره یک، 22)  
سرآغاز دراماتورژی در ایران نیز همزمان با ورود متون خارجی و اجرای آن ها در ایران به شکل آدابتاسیون است. در این نوع اقتباس سعی بر آن است تا متن بیگانه به شکل نعل به نعل منطبق با زبان و فرهنگ ایرانی بازنمایی شود. همانگونه که متون مولیر، در بافت زبانی و قصه، ساخت و شمایل این جایی به خود گرفت. این روند درست هم معنی با شکل و کاربرد حقیقی دراماتورژی است. یعنی دراماتورژی، برای آنکه تماشاگر ایرانی ناآشنا با تئاتر غربی بتواند بهتر و آسان در جریان اتفاقات یک تئاتر قرار بگیرد، اولین اقتباس ها را داشته است. اگر به نظریه پردازی لسینگ در آلمان، برای پرهیز از فرانسه زدگی متون آن کشور در قرن هفدهم،دقیق شویم، درمی یابیم که او به منظور پاکسازی ادبیات نمایشی آلمان بر آن شد تا متون آن روزگار را نقد کند و در ادامه پیشنهاد و توصیه کردکه برای شکل گیری تئاتر ملی در آلمان، باید به سمت ریشه های تئاتر کلاسیک در یونان پیش رفت؛ یا اینکه باید از تغییرات دوره الیزابت در انگلستان و به ویژه قلم و توان مندی های ویلیام شکسپیر تاثیر پذیرفت. این نوعی بازاندیشی در ساختار و محتوای درام است که معنی دراماتورژی را در پیکره متن بازآفرینی یا اقتباس شده متجلی خواهد کرد.
حتی اولین متون ایرانی چه تالیفات آخوندزاده به زبان ترکی و چه نوشته های میرزاآقا تبریزی به فارسی، نیز به گونه ای تقلید از آثار غربی است که ضمن تالیف در پیکره خود نوعی دراماتورژی را به همراه دارد؛ زیرا جدا از اشکال ها و ایرادهای وارد بر این متون، قصه، زبان و شخصیت ها کاملا ایرانی است اما ساختار متن برگرفته از ساختار درام غربی است.
تئاتر ملی
شاید بتوان گفت در دهه 30 و 40 بهترین دراماتورژی ها برای انطباق فضاهای ایرانی در ساختار غربی و یا تلفیق تکنیک ها و شیوه های غربی و ایرانی که قابلیت بیان نوعی دراماتورژی استوار برای استقرار تئاتری مبتنی بر تئاتر ملی را داشته باشد، شکل گرفت. به بیان دیگر، بازاندیشی در شیوه ها وارداتی و بازنگری در داشته های نمایشی ایران برای ایجاد برآیندی سازگار با شرایط زمانی و مکانی کشورمان که مخاطب ایرانی نیز مهر تایید بر آن بزند و این نوع درام را به عنوان درام ملی مورد توجه و تاکید قرار دهد. پیشگامان این جریان بعد از آخوند زاده و میرزاآقا تبریزی، حسن مقدم و عبدالحسین نوشین اند. همچنین عباس جوانمرد و علی نصیریان که در هم اندیشی گروهی ای در خانه شاهین سرکیسیان اولین گام های رسمی را برای برقراری تئاتر ملی برداشته اند. البته گفتنی است که چنین جریان هایی از همان ابتدا نیز در تئاتر ایران شکل گرفته بود اما از این دوره به بعد اصرار و تاکید آشکاری برای استقرار تئاتر ملی صورت گرفت. در ابتدا جوانمرد بر اساس محلل و مرده خوارهای صادق هدایت دو متن می نویسد و پس از او نصیریان با توجه به داش آکل ِ صادق هدایت افعی طلایی و سپس بلبل سرگشته را، که براساس یک قصه عامیانه است و هدایت آن را گردآوری و تنظیم کرده است، می نویسد و اجرا می کند. بلبل سرگشته، که بخشی از تئاتر ملی را پیش رویمان قرار می دهد، سرآغاز یک اتفاق و پدیده نوظهور در تئاتر ایران است. بعد از این جریان ها بهرام بیضایی با تسلط بر نشانه های ساختاری و در ارجاع به اساطیر و تاریخ و ادبیات کهن ایرانی به نگارش بهترین گزینه ها پرداخته و جلوه ای مستحکم و پایدار بر تئاتر ملی ایران هویدا می  کند. همه آثار بیضایی نمونه ای درخشان از تئاتر ملی ماست که متاسفانه برخی از نمایش نامه نویسان ما با بی توجهی به تلاش های او و حقایق موجود در ادبیات نمایشی، راهی دور یا بیراهه ای گنگ و غریب را پیش روی گرفته اند. بیضایی توانست جلوه ای تازه، که در عین حال معرف تئاتر ملی ما باشد، به نمایش های ایرانی از جمله تعزیه، نقالی، پرده-خوانی، خیمه شب بازی و روحوضی  دهد.
 در همین زمان اکبر رادی نیز در قالب رئالسیم بهترین تلاش های ممکن را برای مسائل خاص ایران زمین پیش روی قرار می دهد. شاید بتوان در همین زمینه تلاش های غلامحسین ساعدی را نیز در نمادین کردن مسائل ایرانی با بهره مندی از سبک های غربی مورد توجه و تامل قرار داد. اسماعیل خلج و عباس نعلبندیان نیز در دهه 40 و 50، در کارگاه نمایش، دراماتورژی خاص خود را با هدف هویت بخشیدن به تئاتر ایرانی ابراز داشته اند.  
دهه هفتاد
حسین مهکام در بررسی نمایش نامه نویسی معاصر – از میانه دهه هفتاد شمسی تا اکنون- با اشاره به اینکه بخشی از این آثار به حضور متافیزیک روایت پرداخته اند، بر این اعتقاد است که:« منظورم از متافیزیک روایت پیشنهاداتی است که از سوی نمایش نامه نویسان مقطع زمانی یاد شده در حیطه تعاطی فلسفه و تئاتر رخ داده است. درست آن جا جهان بینی نویسنده با اپیستمولوژی (معرفت شناسی) او عجین می شود و راه کارهایی برای تبیین جهان متن بر اساس روایت شکل می گیرد. یعنی زبان از ابزار بودن بدل به ماهیت اندیشه می شود و در این میان طبعا شیوه  روایت به یاری نزدیک بودن به عرصه درام در افق دید نمایش نامه نویس قرار می گیرد. از قبیل این شکل نگاه، باید به نمایش نامه نویسانی توجه کرد که از حیطه درام رئالیستی خروج می کنند و رئالیته مخصوص به متن را بنیان می نهند یا از درون متن و زبان کشف می کنند. یعنی شکل غیرمتعارف-تری از روایت را پیش می گیرند که این فی نفسه موجب برساختن درام در عرصه ای نوین می شود. به زعم من در میان نمایش نامه نویسانی که این گونه به درام نگاه می کنند سهم نغمه ثمینی، جلال تهرانی و محمد رضایی راد از همه بیش تر است. اینان با درهم آمیختن چند عنصر، جهان جدیدی پیش روی مان می نهند. یکی این که زمان را در روایت از حیطه  فیزیک نیوتن خارج می-کنند و مختصات خواب یا جادو را وارد رئالیته متن می¬کنند. از سویی دیگر به میان کشیدن اساطیر و البته آرکی تایپ ها و ارجاعات جدید به آن ها در درون متن یا حتی ارجاعات برون متنی اما با نگاهی هجوگرایانه را پیش رو می کشند و از همه مهم تر این که موقعیت جدیدی را بر اساس تعریف نوینی از درام رخ می نمایند و آن موقعیتی دراماتیک است که ابعادش از مرزهای فیزیک متداول خارج است.  گونه¬ای پناه بردن به جادو یا رئالیسم جادویی که فرق مهمی با سورئالیسم دارد و آن این است که در متن متکی بر سورئالیسم، هم عناصر غیرواقعی اند و هم روابط بین عناصر و در رئالیسم جادویی عناصر واقعی اند و ارتباطات شان دچار تفاوت می شود. یعنی فیزیک روابط میان عناصر رئال تغییر می کند. نمونه های کامل مجموعه این اتفاقات را می توان در خواب در فنجان خالی نغمه ثمینی، هی مرد گنده گریه نکن جلال تهرانی و بازگشت به خوان نخست محمد رضایی راد جُست... البته که اثر درخشانی مانند خانمچه و مهتابی مرحوم اکبر رادی را که محصول سال های آخر عمر آن عزیز است، نباید از یاد برد.» ( نمایش نامه، 1390 شماره یک، 13 و 14)
بازخوانی مشروطه
مشروطه پس از یک صدسال هنوز به عنوان یک برهه خاص برای ایجاد تحولات بنیادین در کشورمان به شمار می رود. از این رو پرداختن به آن با نوعی بازخوانی و دراماتورژی نوین همراه خواهد بود. علی قلی پور با توجه به اینکه مسائل دوره مشروطه از نیمه دوم دهه هفتاد شمسی مورد بازخوانی محققان و نویسندگان قرار گرفته است، در رویکرد نمایش نامه نویسان به این برهه مهم تاریخی می نویسد:« در تاریخ نمایش نامه نویسی معاصر ایران، جز نُدبه [بهرام بیضایی]، که باید آن را سلسله جنبان نمایش نامه هایی با موضوع مشروطه دانست، چندین نمایش نامه  شاخص دیگر هم نوشته شد که هر یک از آن ها به نوعی با مشروطه پیوند دارد. البته نوع این پیوندها متفاوت است، به عنوان مثال یکی زمان اثر را مشروطه گرفته، یکی پای چهره های مشروطه خواه تاریخ را به میان کشیده و دیگری بدون ایجاد پیوندهایی از این نوع، صرفا از زبان آدم های نمایش-نامه اش، زبان به انتقاد از این واقعه  تاریخی گشوده است. برخی از آن ها هم پیش از مشروطه را هدف قرار دادند؛ یعنی دورانی که منجر به انقلاب مشروطه شد. اما همین آثار را هم باید در این مجموعه برآمده از موج بازخوانی مشروطه قرار داد، زیرا از لحاظ نگرش مستتر در آن ها، موضوع ایجاد نوعی این همانی میان گذشته و حال بود. این آثار که می توان آن ها را اظهارنظرهایی هنرمندانه درباره انقلاب مشروطه یا واکنش هایی به آن دانست، اغلب نگاه انتقادی خود را متوجه شکل و نوع تفکر در جامعه معاصر کرده و طوری به سراغ آن روی داد تاریخی رفته اند که بگویند جامعه ما از صد سال پیش تاکنون، تغییر چندانی نکرده و ما از لحاظ شیوه تفکر، منش اجتماعی و... پیش رفت چندانی نکرده ایم. این آثار مطالبات روز ِ جامعه را همان مطالبات صد سال پیش فرض می کنند. این نقد به فرهنگ و مطالبات آن، ویژگی مشترک همه این نمایش نامه هاست؛ نمایش نامه هایی که نویسند گان آن اغلب از نمایش نامه نویسان برجسته کشور هستند. حال اگر بخواهیم این آثار را دسته بندی کنیم، شب سیزدهم [حمید امجد]، شیش و بش [محمد چرم-شیر]، و شهادت خوانی قدمشاد مطرب در تهران [محمد رحمانیان] از دسته اول؛ و خواب در فنجان خالی [نغمه ثمینی] و گزارش خواب [محمد رضایی راد] جزو دسته دوم هستند.» (نمایش نامه، 1390 شماره یک، 28)
قلی پور اشاره می کند که ندبه در سال 63 برای نخستین بار در پاریس منتشر می شود و چون در آن زمان توجه ای به مشروطه نمی شده است درنتیجه به متن نیز بی توجهی می شود؛ اما در1382 که اوج بحث های مربوط به مشروطه است، ندبه یک بار دیگر و این بار در ایران منتشر می شود. او همچنین دو متن خواب در فنجان خالی و گزارش خواب را دو اثر کاملا مشابه تلقی می کند که تلویحا به موضوع مشروطه و نیاز ملت به تحقق آرمان های آن در زمان حال اشاره دارد و در ادامه می افزاید:« هنگامی که دو نمایش نامه مانند خواب در فنجان خالی و گزارش خواب کاراکترهایی با ویژگی ها و موقعیت های کاملا مشابه دارند، یا هنگامی که زمان ِ نمایش نامه شب سیزدهم کمی مانده به ترور ناصرالدین شاه و زمان ِ وقوع نمایش نامه  شهادت خوانی قدمشاد مطرب در تهران به توپ بستن مجلس است، آیا نمی توان با نظر به وضعیت تاریخی دهه هفتاد از این شباهت ها به برآیندی رسید که قریب به یقین در پیوند با اوضاع آن روزها بوده است؟ فی-المجلس می توان بر مبنای این فرض اثبات نشده گفت که هیچ کدام در به صحنه آوردن مشروطه به اندازه ندبه با تاریخ تندی نکرده اند، بلکه خواسته یا ناخواسته با جریان بازخوانی مشروطه در آن روزگار همراه شده و روح دوران خود بوده اند.» (نمایش¬نامه، 1390 شماره یک، 28و29)
حسین کیانی هم بارها به کندوکاو در مسائل زمان قاجار و پدیده مشروطیت پرداخته است. او در زمستان 90 نمایش "مشروطه بانو یا مجلس شبیه حصرنامه کارگاه بکاء" را اجرا کرد که نوعی انطباق معنایی را با زمانه حاضر مد نظر داشت. هر چند او در تالیف این متن گوشه چشمی هم به "ملاقات بانوی سالخورده" دورنمات انداخته است؛ اما در واقع به وضعیتی مستقل و کاملا ایرانی دست یافته که در نوع خود قابل تامل است.
دراماتورژی در اجرا
مهین بهرامی نیز بدون بهره مندی از واژه دراماتورژی، در استفاده از کاراکتر زن در دنیای امروز از دو نمونه از نمایش های قطب الدین صادقی در دهه شصت و هفتاد مثال می زند و می نویسد:« گریزهای خاص او در عرضه  یک مفهوم، معنای استعاری نمایش نامه را غنی می کرد؛ گو این که بازی شهین علی زاده در مده آ نمونه ای از یک توفیق صحنه ای بود که احساس و شور حرکتش، خاطره ساز شده است. پس از آن از اقتباس ها، قطب الدین صادقی هملت را به صحنه آورد، با بازی میکاییل شهرستانی و آزیتا حاجیان. هملت در ایران همیشه با حضور زن مشکل دارد. یک زن ملکه است . خائن و مادر ولی عهد و زن دیگر، افیلیا، مالیخولیایی و مرگ اندیش.
شکسپیر می تواند با زنان بازی کند. (ای ضعف و بی وفایی، نام تو زن است) عصر او، اوج ِ خوار شمردن ِ زن است؛ چنان که در مونولوگ مداهنه آمیز زن سرکش می بینیم و در بسیاری گفتارها که زنان خود را تا سطح کنیز و جیره خوار مالک الرقاب، پایین می آورند.
صادقی جای خالی زن را که باید تاثیر زیبایی و ظرافت افیلیا را پر کند، با اشباع حرکت و گفتار طولانی و تا حدی عاجزانه خانم حاجیان پر کرده بود به طوری که بیننده، افیلیا را گم می کند. او را در صحنه زنی پُر ادا و حرکتی می بینید که گفتاری طولانی و بی¬ربط را به متنی فاخر می چسباند.
قطب الدین صادقی، مطلع و آگاه از دانش صحنه و امروزی است، چرا به چنین راهی می رود؟ مانند او کارگردانانی هستند که نوآوری امروز جذب شان می کند.» (نمایش نامه، 1390 شماره یک، 17) 
صادقی علاوه بر متون خارجی، در ارائه متون ایرانی نیز، در چند گرایش متفاوت تلاش های چشم گیری را به جامعه تئاتری ایران ارائه کرده است. او در زمینه متون عرفانی، تاریخی و حتی سیاسی و اجتماعی رویکردی ظریف، چاوش گرانه و منتقدانه داشته است. او نیز تلاش کرده است تا با مرور ایران در بستر اسطوره، تاریخ و اجتماع معاصر یک دراماتورژی نوبنیاد را به منصه  ظهور درآورد. البته گاهی نیز ناکام مانده است، زیرا ورود به برخی از اندیشه ها، آن هم در صحنه، ناممکن است. به نظر می رسد این شکست در افشین و بودلف هر دو مرده اند نوشته صادقی و عادل های آلبر کامو به کارگردانی قطب الدین صادقی بسیار آشکار و کاملا مشهود است. حُسن کار صادقی نسبت به جوان ترها این است که اولا بی هدف پیش نمی رود، ثانیا با دانش و با شعور عمل می کند، هر چند همان موانع بارز او را به شکست سوق داده اند، ثالثا او نمی خواهد به بهانه دراماتورژی متن دیگران یا متن تالیفی و اقتباسی خود را به بیراهه ای کور و گنگ ببرد و ناقص الخلقه ای بدذات را به دیگران عرضه کند. همانگونه که امروز برخی ویلیام شکسپیر را به اسیری گرفته و جلوی دیدگانش هر زشت و قبیحی را به نام دراماتورژی عرضه کرده اند. به عبارت دیگر متن شکسپیر را درون چرخ گوشت ریخته و چیزکی از آن بیرون آورده اند که دیگر رد و نشانی از آثار اصلی و خالق اولیه ندارد.
به هر حال دراماتورژی بسترساز شکست و پیروزی است و می تواند در نو شدن و هویت دادن و حتی جهانی شدن اندیشه ها و ساختارها به نوجویان و بخردان عرصه درام ایرانی کمک کند. شاید بتوان گفت امیررضا کوهستانی در اجرای ایوانف چخوف توانست دراماتورژی را به مفهوم حقیقی آن نزدیک و نزدیک تر کند. او آشکارا ما را به مکاشفه ای دعوت می کند که حاصل فکر یک هنرمند نواندیش ایرانی است؛ اما او ضمن دادن یک جغرافیا، مرزهای جغرافیایی را از ایوانف صد و چند سال قبل روسیه دوره تزاری برمی دارد و جلوه ای امروزی و حتی ایرانی به آن می دهد؛ گرچه ایرانی هم باقی نمی ماند، زیرا به آن معنا و تطابقی جهانی در یک چارچوب ویژه می بخشد. شاید توانسته باشد ایده آل چخوف را عملی کند و با این کار خلاق بر آن جنگ زرگری چخوف و استانیسلاوسکی هم سوت پایان را دمیده باشد. اگر چه امیررضا کوهستانی هم از دیگران به ویژه دو آمریکایی، دیوید هیر و تام استپارد از متن ایوانف، تاثیر پذیرفته اما توانسته است کاملا مستقل و خلاق خروجی خود را از  این متن بیرون بیاورد.
فریندخت زاهدی، استاد دانشگاه نیز از منتقدان درک و دریافت اشتباه اصطلاح دراماتورژی در ایران است و دراین باره می گوید:« کارگردان های ما اصلا دراماتورژ را قبول ندارند و همه کار را خودشان انجام می دهند و به نظر من این کار از آب گل آلود ماهی گرفتن است. آن ها معمولا خود را دراماتورژ هم می دانند و راست هم می گویند، زیرا خودشان کار را تحلیل می کنند، البته با چه سوادی معلوم نیست! متاسفانه به خاطر اینکه نمایش نامه نویسی و نمایش نامه نویس و دراماتورژ، اعتبار و ارزشی را که در جوامع دیگر دارد در کشور ما ندارد، هر کسی به خود اجازه می دهد بگوید من نمایش نامه نویس و دراماتورژ  هم هستم. بسیاری از نمایش نامه هایی که خود کارگردان ها می نویسند چه بسا اگر توسط یک نمایش نامه نویس که حرفه اش نمایش نامه نویسی است نوشته می شد، یک اثر کامل تری به وجود می آمد. البته آن چه گفتم به این معنی نیست که اگر کارگردانی خود دست به نوشتن نمایش نامه اش می زند کار بدی انجام می دهد، اما من مطمئن هستم اگر همان کار را یک نمایش نامه نویس می نوشت و با یک دراماتورژ با نگاه تحلیلی دقیق تری نظر خود را به آن اضافه می کرد اثر متفاوتی خلق می شد. ما در سایر کشورها به ندرت می بینیم یک اثر نمایشی روی صحنه برود و دراماتورژ نداشته باشد. دراماتورژ در همه جای دنیا نقش کلیدی دارد. البته هر کارگردانی می تواند اثر را با دریافت خود به صحنه ببرد، اما باید دراماتورژ در کنار او باشد و کارگردان را از برداشت های و نکات نهفته که ناخودآگاه وی به عنوان هنرمند از آن می گذرد، آگاه کند. (مجله نمایش، شماره 154، تیرر 91، ص.85 )

دانیال حیدری مرداد91

منابع
احمدپور، نسیم، دراماتورژی، سرکشی ای مداوم، فصل نامه  نمایش  نامه، بهار 1390، سال اول، شماره یک
اکرسال، پیتر، دراماتورژی چیست؟ دراماتورژ کیست؟، فصل نامه تئاتر و هنرهای نمایشی، با ترجمه حمید احیاء، شماره دوم دوره جدید، تابستان 1384 .
بهرامی، میهن، گذر از خلاقیت آگاهانه، فصل نامه نمایش نامه، بهار 1390، سال اول، شماره یک
زاهدی، فریندخت، گفت وگو با مرجان سمندری معطوف، مجله نمایش، شماره 154، تیرماه 91 .
قلی پور، علی، خواب در بیداری، فصل نامه نمایش نامه، بهار 1390، سال اول، شماره یک
مهکام، حسین، شیوه های روایت در نمایش نامه نویسی معاصر، فصل نامه-نمایش نامه، بهار 1390، سال اول، شماره یک

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم مرداد 1391ساعت 0:36  توسط دانیال حیدری  | 

مطالب قدیمی‌تر